Mauve question

MAUVE QUESTION

De amuse-gueules lossen in wat de uitnodiging belooft: een meeting met lunch bereid door een topchef. Ik kijk de tafel rond. De 4 mannen in pak keuvelen geanimeerd over hun sportieve prestaties. Ze spelen het aloude spel. ‘Nu mag jij het woord en streel ik je ego. Daarna is het mijn beurt.’ In de zakenwereld is dit legio.  De nasmaak in mijn mond wordt bitter. Ik voel hoe ik tegen de leuning van mijn stoel wordt gedrukt, verkleind tot ornament.  

Ik focus op hun ogen. Ze kijken me niet aan. Als ik ze vang met mijn blik, kijkt onzekerheid terug. Ik groei bij elke glimp van hun ongemak. Wat zou jullie moeder zeggen? Ik ken het antwoord. Daar ligt de wortel van dit kwaad. Mijn jaren 50-moeder kon me geen evenwaardigheid nalaten. Die had ze niet in haar bezit. 

Ik ben inmiddels voldoende teruggekeerd tot mezelf om te kunnen spreken. Ik vraag: “Wat is de keerzijde van de medaille bij dit voorstel? Wie draagt het nadeel? Volgens mijn berekening kan dit anders niet.” Iemand betaalt altijd de rekening en meestal niet de blanke man. De heren zwijgen. De waarheid ligt hulpeloos te spartelen midden de tafel. 

Rood aangelopen en hortend komt het antwoord. “Het nadeel dragen wij in dit project.” Hun ogen blijven rusten op mij, op mijn sjaal. Oscar Wilde had gelijk: ‘never trust a woman who wears mauve. She always has a history.’   

Mauve was dé trendkleur in Victoriaans Engeland. Helaas hielden de oudere dames van de gegoede klasse te hard vast aan de kleur in modern times. Ze wordt vereenzelvigd met menopauzale vrouwen die voet bij stuk houden.